Geloofsfeest leeft in de Langstraat
De parochies in de Langstraat bereiden zich op een intensieve manier voor op de viering van het jubileum van het bisdom. Vrijwilligers en ambtsdragers werken hard aan de werving voor twee belangrijke elementen uit de festiviteiten: het geloofsfeest in mei en de Rome-reis in het najaar. Mogelijk dat hun inspanningen ook opgepakt worden door de centrale organisatoren van beide evenementen, zodat het verzette werk in de Langstraat, ten goede komt aan het hele bisdom.
Ans Maaijwee, Fanny Verheijde en diaken Albert Soeterboek zijn drie van die trekkers in de parochies in Drunen – Elshout en Waalwijk. We spreken met hen op een witte dag begin januari.
Fanny Verheijde is verbonden aan de groep die in Elshout jaarlijks een ziekenlof organiseert. “Dat hebben we nu drie keer gedaan”, aldus Verheijde. Steeds in oktober, Rozenkransmaand. In Elshout, dat van oudsher een bedevaartsoord voor Maria is. “We bemoedigen met het lof de ouderen en zieken in het lijden dat zij hebben”, zegt Albert Soeterboek, diaken in de parochie Drunen-Elshout. Tijdens het lof zingen de deelnemers Marialiederen, wordt een bloemenhulde aan Maria gebracht, is er Eucharistische uitstelling, aanbidding en een ziekenzegen door middel van handoplegging. “En vooral persoonlijke aandacht”, zegt Verheijde.
“De bezoekers vinden de viering heel prettig. Ze vinden het fijn dat er weer een lof is. Dat was voor sommigen tientallen jaren geleden.” Het lof is iets ‘typisch katholieks’, zegt Soeterboek. Je kan dat volgens hem afdoen als nostalgisch, maar het is ook een zoeken naar identiteit en heeft te maken met echtheid. “Te ervaren dat we als katholieken zo’n grote rijkdom hebben aan taal en tekenen. Dat kan mensen troost bieden. Ik sprak de laatste keer iemand die zei ‘het mooie is: de tijd staat hier stil. Hier ervaar ik iets van tijdloosheid, van de eeuwigheid’. Alles is vergankelijk en dingen moeten trendy, snel zijn, maar daar in de kerk ervaart de mens iets van eeuwigheidswaarde. Hij mag geloven dat er iets is dat blijft.”
Verheijde kan dat beamen. “Het lof is bedoeld voor zieken en hun betrokkenen, maar zelf heb ik er ook veel aan.”
“We vieren het mysterie van het leven. De gelovige mensen zeggen dan: op dat moment ontmoeten we God. Je ziet aan de mensen als ze de kerk uit gaan dat ze blij zijn. Maar we ervaren ook hoe kwetsbaar de mens is, want wie is ziek en wie gezond?”
De vieringen worden door ruim honderd mensen bezocht. Inclusief bewoners van bejaardencentra en verzorgingshuizen. “Het moet ook niet te groot van opzet worden”, aldus Verheijde, “want we zitten met het patronaatshuis waar koffie gedronken wordt, aan een maximum van honderd mensen.”
Nog een mooi element van het lof, aldus diaken Soeterboek: “Het wordt georganiseerd met allerlei betrokkenen: de Zonnebloem Drunen-Elshout, de parochiële ziekenbezoekgroep, de werkgroep Maria Bedevaart, het dameskoor, maar ook de activiteitenbegeleidster en de geestelijk verzorger van het verzorgingscentrum.” Zo’n brede opzet blijkt de beste manier om te bereiken wie je wilt bereiken, aldus de diaken. En het versterkt de samenwerking in de parochie en het dorp.
Bijdrage
Toen er vorig jaar in de parochie gesproken werd over het naderende jubileum van het bisdom, stelden Soeterboek en enkele kernvrijwilligers zich de vraag hoe zij daaraan een bijdrage konden leveren. Ze pakten het pragmatisch aan. “We vroegen ons af wat we zouden kunnen aanbieden, iets dat hier al gebeurt. Opnieuw het wiel uitvinden is niet nodig.” Het ziekenlof bleek het punt waarmee de parochies in de regio ervaring hebben en dat het best in het Geloofsfeest leek te passen; de maandag tijdens het feest staat in het teken van de zieken.
Aan de centrale organisatie van het Geloofsfeest heeft de werkgroep Drunen-Elshout aangeboden om de organisatie van een ziekenlof op 11 mei in Den Bosch voor rekening te nemen. Hoe dit precies gaat lopen, moet nog beslist worden.
Hoe dan ook zien Fanny Verheijde, Ans Maaijwee en diaken Albert Soeterboek het Geloofsfeest wel zitten. “Mensen uit allerlei parochies die bij elkaar komen om samen het geloof te vieren…” Dat brengt parochies bij elkaar, maar ook de mensen uit de parochies nader tot elkaar. Al was het maar in de voorbereiding, zo verwachten zij.